زردآلو و پایه های زرد آلو ( Prunus armeniaca L ) Apricot

پایه های زردآلو

پایه های زرد آلو (P.armenica L. ) Apricot

زرد آلو بومی چین غربی و سیبری است . در چنین جنگل های خود روی این میوه و در سیبری چند رقم بسیار مقاوم در برابر سرما یافت می شود. این میوه، از زمان های بسیار قدیم در موطن اصلی خود زیر کشت بوده و حدود یک صد سال پیش از میلاد مسیح به اروپا برده شده است. نیاز سرمایی زرد آلو کمتر از هلو بوده و برای خاتمه استراحت جوانه ها به ۳۰۰-۹۰۰ ساعت دمای زیر ۷ درجه سانتی گراد نیاز دارد. زمستان های نسبتا” سرد و تابستان های گرم و خشک برای رشد و بار وری زرد آلو مناسب است. استفاده از پیوند در پرورش درختان یک عمل کاملا” جدید است و این نشان می دهد که تعدادی از ارقام قدیمی هنوز هم در کشور های اروپایی وجود دارند. علی رقم تفرق صفات آن ها به یکی از ویژگی های مهم ارقام قدیمی زرد آلو سازگاری قابل توجهشان با محیط بومی آن ها است. به این دلیل اغلب ارقامی که از کشورهای دیگر وارد می گردند پرورششان موفقیت آمیز نمی باشد . از این رو تولید زرد آلو در دنیا بر اساس تعداد کمی از ارقام پیوندی انجام می گیرد. استفاده از پایه باغ های جدید زرد آلو : در باغهای جدید ارقام زرد آلو را برروی پایه ها پیوند می کنند. زیرا عمدتا” ریشه زایی ارقام زرد آلو به وسیله قلمه چوب سخت، چوب نیمه سخت و چوب نرم مشکل است. زرد آلو را در سطح تجارتی به طریق پیوند شکمی بر روی پایه های جنس Prunus ازدیاد می کنند. روش ازدیاد زرد آلو با استفاده از پیوند پاییزه و تابستانه انجام می گیرد، ولی گاهی از پیوند بهاره استفاده می شود.


< ارقام زردآلورقم نادری، قیسی، قرمز شاهرود، جهانگیری، شیپلی زودرس، رکسانا، ویکات، هارکات، هاروجم، تیلتون، مورپارک، رویال،کایشا، آمبرویز، نیوکاسل، ویواگلد و شکر پاره است. زمان رسیدن رقم زردآلو قرمز شاهرود اواسط تیرماه است.img src="https://digikadkhoda.com/wp-content/uploads/2020/03/01-300x150.jpg" alt="" width="300" height="150" class="alignnone size-medium wp-image-3098" />

زردآلو جهانگیری نسبت به سرمای دیررس بهاره مقاوم است و تا ۵- درجه سانتی گراد گلهای این رقم سرما را تحمل می‌کنند. زمان رسیدن آن اواخر تیرماه است و قابلیت انبار شدن ندارد.

رقم رکسانا زردآلو در سرمای بهاره مقاوم و مناسب باغ‌های متراکم است. رقم ویکات زردآلو از ارقام میانرس و مناسب صنعت کمپوت سازی است. رقم هارکات زردآلو زودرس بوده و در برابر سرمای زمستان مقاوم است. رقم هاروجم زردآلو در برابر بیماری لکه قهوه‌ای مقاوم است. رقم مورپارک زردآلو از نظر باردهی ضعیف است. ارقام سنت آمبرویز و ویوا گلد زردآلو دیررس هستند و ویوا گلد به شانکر باکتریایی حساس است.

خاک

زردآلو در خاک های عمیق که بخوبی زهکشی شده اند قادر به رشد است. ریشه زردآلو در برابر غرقاب شدن حساس است و برای خاک‌های نسبت سبک و شنی مناسب ترند. زمین های مرطوب برای کاشت زرد آلو بسیار نامناسب است و در این زمین ها از تنه و شاخه‌های درخت صمغ تراوش می‌شود. کاشت درخت زردآلو در زمین خشک، شنی و آهکی به خوبی رشد می‌کند و در خاک‌های عمیق، رطوبت کم و سبک بهتر بارور می‌شود. عمق کاشت زردالو، ۳متر است.

نیاز سرمایی و گلدهی درخت زردآلو

شکوفه های زرد آلو در فصل بهار زودتر از شکوفه های سایر درختان مثمر (البته بجز بادام) ظاهر می‌شوند و به همین دلیل به سرمای دیرس بهاره حساس هستند و برای جلوگیری از ریزش و سرمازدگی گلها و جوانه های این درخت باید آنها را در مناطقی کاشت که احتمال بروز چنین سرماهایی در فصل بهار حداقل باشد. میوه زردآلود ۲.۵-۱.۵ سانتیمتر قطر دارد و زرد الی نارنجی رنگ است.شکوفه های درختان زردآلود خودبارور هستند یعنی دانه های گرده یک گل توانایی بارور کردن مادگی همان گل را دارد بنابراین با کاشتن یک درخت زردآلود نیز می توان میوه خوبی بدست آورد و نیازی به کاشت چند درخت در کنار هم به منظور استفاده درختان از دانه گرده یکدیگر وجود ندارد. درختان زردآلو از سال ۵-۴ زندگی خود شروع به گلدهی و میوه دهی می کنند و تا حدود ۳۰ سال بعدی زندگی خود میوه دهی اقتصادی و خوبی دارند.

درختان زردآلود به ۳۰۰ تا۹۰۰ ساعت دمای زیر ۷ درجه نیاز دارد. در مناطق نیمه گرمسیری و یا گرمسیری بدلیل ریزش شکوفه ها در بهار نمی‌توان این درخت را پرورش داد. انواع درختان زردآلود سرمای هوا را در زمستان حداکثر تا ۲۵- درجه سانتی‌گراد تحمل می‌کنند. نوسانات دمایی در طی فصل رشد می‌توانند موجب ترک خوردن پوست درخت و باز شدن راهی برای ورود سایر آفات و بیماری‌ها شود. مناطق دارای آب و هوای گرم و خشک برای کشت زردآلو مناسب است. چون این گونه زود گل می‌دهد، سرمای دیررس بهاره یک عامل محدودکننده برای کشت آن می باشد. نیاز سرمایی زردآلو حدود ۹۰۰-۳۰۰ ساعت است. درختان جنس Prunus نسبت به تنش زهکشی ضعیف و غرقآب شدن بسیار حساس هستند. خاک‌های لومی تا شنی متوسط بهترین خاک برای میوه های هسته دار می­باشند. PH مناسب خاک برای درختان میوه هسته دار ۵/۷-۵/۶ می‌باشد.

نا سازگاری ها

ناسازگاری منتقل شونده : علایم این نوع ناسازگاری در قسمت های هوایی ظاهر می شود. نشاسته تولید شده در برگ ها به سوی ریشه ها منتقل نمی شود و درختان بتدریج ضعیف شده و دو یا سه سال بعد از بین می روند. گرچه زرد آلو بر روی پایه های بذری هلو گاهی سازگاری دارد، اما ثابت شده است که ترکیب معکوس ناسازگار، می باشد. در ترکیب اخیر در اواخر تابستان رشد کم بوده و یا هیچ رشدی صورت نمی گیرد و معمولا” علایم مریضی در قسمت های هوایی مشاهده می شود، که این علایم با ریزش زود موقع برگ ها و فقدان نشاسته در آوند آبکش پایه همراه است.

ناسازگاری جوش خوردن پیوند : ناسازگاری جوش خوردن محل پیوند یک امر عادی است. در این حالت پایه بطور رضایت بخشی توسط برگ های پیوندک تغذیه می شود. اما اشکالات تشریحی در محل جوش خوردن پیوند وجود دارد، که از جمله می توان به عدم اتصال پوست و چوب ناشی از اختلاف رشد کامبیوم اشاره نمود. این عارضه استحکام جوش خوردن پیوند را کاهش داده و درختان ممکن است تحت اثر باد بشکنند. صاف بودن شکستگی در محل پیوند و عدم اتصال بافت های چوب و پوست علایم موثق ناسازگاری بین ارقام پیوندی زرد آلو و پایه های هلو می باشد.

کوددهی زردآلو
عناصر غذایی پتاسیم، کلسیم، روی و بر در افزایش عملکرد و بهبود کیفیت زردآلو نقش بسیار مهمی را ایفا می‌کنند. کود ازته برای باغات زردآلو باید در دو نوبت مصرف شود. نیمی از آن در اوایل بهار در داخل چالکود و نیم دیگر آن در زمان فندقی شدن میوه ها بصورت پخش سطحی بر روی خاک در اختیار درخت قرار گیرد.

زمان کاشت زردآلو
زمان کاشت نهال زردآلو در مناطق معتدل در فصل پاییز و شروع دوره خواب درختان و در مناطق سردسیر، در اواخر زمستان و اوایل بهار است. ابعاد گودال کشت زردآلو ۷۰*۷۰*۷۰ سانتی‌متر بوده و در زمان کشت به ازای هر چاله ۵ تا ۱۰ کیلوگرم کود دامی پوسیده به خاک چاله اضافه کنید. بدلیل حساسیت درختان میوه هسته دار به پوسیدگی طوقه نباید طوقه نهال‌ها در خاک قرار گیرد. پس از کاشت نهال باید بلافاصله آبیاری شوند. برای هدایت رشد و حفاظت نهال در برابر باد باید از قیم استفاده کرد. پوشانیدن نهال‌ها با شاخ و برگ درختان برای حفاظت آنها در برابر سرمازدگی زمستانه امری بسیار مهم است. فاصله کشت درختان زردآلو ۵*۶ متربوده و تراکم در خت در هر هکتار ۳۳۳ است.

هرس
نهال‌های زردآلو پس از کشت از ارتفاع ۸۰۰ تا ۱۰۰ سانتی متری بر حسب گونه سربرداری می‌شوند و ۳ تا ۵ جوانه یا شاخه در جهات مختلف نگهداری شده و جوانه های پائین تر حذف شوند.
فرم تربیت درختان میوه هسته دار به صورت جامی، محور متغیر و … است. تکثیر جنسی هسته زردالو توسط هسته آن انجام می‌شود بطوریکه باید حدود ۹۰روز در سرمای حدود ۵ درجه باشد و در میان موادی مثل شن، خاک اره یا پیت ماس انها را قرار داد.

آبیاری
عدم وجود رطوبت مناسب برای کاشت زردآلو هنگام تشکیل جوانه های گل و یا رشد میوه‌ها باعث عدم شکل گیری غنچه های گل، ریزش غنچه ها، کوچک ماندن و ریزش میوه‌ها، چروکیده شدن برگ‌ها و ریزش آنها می‌شود. هنگام کاشت زردآلو اگر ریزش باران کم باشد باید حداکثر ۱۰ روز یکبار نسبت به آبیاری گیاهان اقدام کرد.

بعد از آبیاری درختان زردآلو بهتر است رطوبت تا عمق ۱۸۰ سانتیمتری خاک نفوذ کند. خیس بودن همیشگی خاک و آبیاری بیش از اندازه موجب پوسیدگی و خفگی ریشه ها، زرد شدن و ریزش برگها و عدم گلدهی مناسب این زردآلو می‌شود.

ناسازگاری ناشی از آلودگی ویروسی
مارنود (Marenaud ) نشان داده است که ویروس لکه زردی برگ می تواند ناسازگاری پیوند را ایجاد کند بویژه اگر پایه های بذری از ارقام A-843، کانینوA-238 وزرد آلوهای وحشی آفریقای شمالی که به مش مش (Mesh-mesh )معرف اند انتخاب شوند.

اگر فقط یک جزء نهال( پایه یا پیوندک ) آلوده شود تأخیر ویروس پیوند شوند به وفور اتفاق می افتد. این نوع ناسازگاری می تواندبرخی از نتایج گمراه کننده حاصل از مطالعات ارقام آلوده شده به ویروس بر روی پایه های بذری زرد آلوی سالم را توضیح دهد.نهال های کشت شده زرد آلو حدود ۴-۵ سال بعد از کشت شروع به محصول دهی می کنند. اکثر ارقام زرد آلو خود بارور بوده و نیاز به رقم گرده زا ندارند. خاک های سبک لومی شنی با زهکشی کامل برای کشت زرد آلو مناسب بوده و ریشه های آن در برابر غرقاب شدن حساس می باشند. برای تکثیر زرد آلو از روش پیوند، روی پایه های مختلف استفاده به عمل می آید. پایه های بذری زردآلو در خاک های عمیق و زهکشی شده، مناسب هستند و فاصله کشت درختان در روی پایه های بذری ۵-۷ متر در نظر گرفته می شود. در ضمن در ،خاک های خشک، آهکی و آلوده به نماتد از پایه های زرد آلو استفاده می شود. در زمین های سنگلاخ و خشک پایه های بادام مناسب تر هستند. پایه های هلو برای پا کوتاه کردن زردآلو مورد استفاده قرار می گیرند اما احتمال ناسازگاری و عدم جوش خوردن محل پیوند همچون عدم اتصال بافت های چوب و پوست و شکستگی در محل پیوند ظاهر می شود.اکثر از پایه های بذری زردآلو به عنوان پایه استفاده می شود و پایه های دیگر ناسازگاری منتقل شونده نشان می دهند. برای مثال زردآلوهای پیوند شده روی پایه های میرو بالان این علایم را نشان می دهند و نشاسته تئلید شده در برگ ها به سوی ریشه ها منتقل نمی شوند. پایه های بذری زردآلو به خاک های آهکی مقاوم هستند اما پایه های هلو کلروز نشان می دهند. از پایه های هلو در باغاتی که آبیاری می شوند، استفاده می شود. گل زرد آلو بطور جانبی روی قسمت یکساله سیخک های کوتاه بوجود می آید. هر سیخک پس از سه سال باروری خشک می شود بنابراین باید زرد آلوی بالغ را هر سال برای حذف سیخک های خشک شده و تحریک درخت به تولید شاخه های میوه دهنده جدید، هرس سبک نمود. فاصله مناسب یرای کشت درختان زرد آلو ۶-۷متر است. از آنجایی که گرده زردآلو چسبناک است باد در گرده افشانی آن نقشی ندارد و این امر توسط حشرات انجام می گیرد. کندو گذاری در بالا بردن میزان محصول بسیار موثر است. اکثر ارقام زرد آلو خود بارئرند و نیاز به درخت گرده زا ندارند.

سازگاری پایه

خاک : رشد زردآلو فقط در شرایط آب و هوایی که زمستان های سخت نداشته و بهار آن عاری از یخبندان است، امکان پذیر است.

آب گرفتگی : یکی از مهمترین مشکلاتی که رشد ریشه ها را تحت تأثیر قرار می دهد، آب گرفتگی می باشد. این پدیده در انواع مختلفی از خاکها که در معرض بارندگی زیاد (طول مدت ) قرار دارند و یا زهکشی آنها ضعیف است، اتفاق میافتد. تحت تأثیر این شرایط خفگی ریشه (Root asphyxiation ) ایجاد می شود. ریشه های گونه Prunus در اثر کمبود اکسیژن تخمیر شده و مواد سمی تولید می کنند. خفگی ریشه به وسیله پژمردگی برگ و بوی الکلی (شیره ترش ) که از ریشه مرده تولید می شود، مشخص می شود. وقتی که این نوع علایم به مدت کافی وجود داشته باشند نه تنها باعث تخریب جزیی یا کلی ریشه های موجود می شود، بلکه از باز زایی ریشه ها نیز جلوگیری می کند. تخریب جزیی ریشه ها ( اگر پیوندک در اثر آن از بین نرود) به کاهش تولید و کیفیت میوه منجر می شود. مقاومت به آب گرفتگی را می توان به توانایی استفاده ریشه ها از اکسیژن مربوط دانست که از برگ ها بطریق شیره آوندی انتقال می یابد.

آفات و بیماری ها

آفات

چوبخوار هلو (Aegeria opalescens) : این آفت طبق نظر دی (Day ) اکثرا” به دره ها و مناطق کوهستانی محدود می شود. لارو این پروانه در سطح زمین یا زیر آن، درست ناحیه زیر پوست درختان را سوراخ می کند. گرچه گاهی اوقات در فاصله قابل ملاحظه ای بالاتر از تنه نیز فعالیت می نماید. این آفت عمدتا” به پایه های هلو حمله می کند، اما پایه های بادام، میرو بالان و زرد آلو نیز به آن حساس هستند. محل پیوند (بویژه اگر صاف باشد ) غالبا” مورد تهاجم قرار می گیرد. خاک های سنگینی که بسهولت ترک بر می دارند، نسبت به خاک های سبک مستعدترند، چون مسیری را برای دستابی حشرات به پوست ریشه فراهم می کنند.

سوسک کاپنودیس (Capnodis tenebrionis ) : لارو این سوسک در ریشه های سطحی و یقه بادام، آلو و زرد آلو، دالان ایجاد نموده و درخت را از بین می برد. تهاجم این آفت به درختتان در سالهای که درختان از خشکی ( کم آبی ) رنج می برند بیشتر است. برخی از باغداران تصور می کنند که پایه بادام تلخ تا حدودی مقاومت دارد. این حشره را می توان با خساندن یا پودر پاشی طوقه درختان و نزدیک سطح خاک با، سم لیندین ، در فصل رشد کنترل نمود.

بیماری ها

سیاه شدن مغز چوب (Blakheart ) : عامل بیماری سیاه شدن مغز چوب یا ورتیسیلیوم در انواع مختلف از خاک های سر تا سر دنیا وجود دارد. انتخاب پایه های مقاوم مشکل است، چون نه تنها آلودگی های مصنوعی در آزمایش ها رضایت بخش نبوده بلکه خاک ها نیز بطور نا منظم آلوده می شوند. آبیاری کشت سبزیجات و قدرت بیش از حد درخت، تماما” عوامل مستعد کننده آلودگی به شمار می آیند.

گموز باکتریایی یا شانکر باکتریایی : برخی از باکتری ها، نظیر؛ Pseudomonas syringe ، P.morsprunorum و P. vilidiflava می تواند شانکر را تولید نمایند، و درختان زرد آلو را از بین ببرند. باکتری ها، زخمهای پوستی ایجاد نموده، در اواسط زمستان و بهار توسعه پیدا می کنند و این زخم ها در رشد بهاره درختان اختلال ایجاد می کنند. این نوع بیماری اغلب با حالت تولید شیره ترش همراه می باشد. خاک های اسیدی حساسیت را افزایش می دهند.

گال یقه : این باکتری (Agrobacterium tumefaciens ) در تما خاک های دنبا وجود داردو اگر گال ها فقط بر روی ریشه ها موجود باشند، درختان بطور طبیعی رشد می کنند، اما اگر نهال های خزانه مورد حمله واقع شوند پا کوتاه مانده و اغلب از بین می روند. از این رو محافظت در خزانه مهم است. می توان با استفاده از باکتری آنتاگونیست (A.radiobacter ) نژاد K-48 بطور موثر بیماری را کنترل نمود.

قارچ عسلی ( قارچ ریشه بلوط ) : ریشه تمام درختان هسته دار به وسیله این قارچ ( Armillaria mellea ) تحت تأثیر قرار می گیرند. آلودگی زمانی اتفاق می افتد که قارچ، ریشه های بزرگ یا متوسط را به وسیله اندام های ویژه میسلیومی که ریزومورف (Rhizomorph ) نامیده می شود سوراخ می کند. تنها روش جلوگیری ا این قارچ استفاده از پایه های مقاوم می باشد.

پایه ها

پایه های بذری زرد آلو : از این پایه ها بطور گسترده در سر تا سر نواحی تولید زرد آلو استفاده می شود. خزانه کاران منحصرا” بذور ارقام معمولی محلی ویژه را برای تولید پایه می کارند. این بذور بندرت در خزانه تولید پایه های یکنواختی می کنند، چون تفرق صفات شدیدی میان پایه بذری، حتی بین یک رقم خاص، وجود دارد. در حالت کلی پایه های بذری زردآلو به عنوان پایه های خوب به خاک های سنگلاخی، سبک و خشک، سازگاری یافته و درختان قوی تولید می کنند. شاخه های یکساله بهترین مواد ازریادی هستند.میروبالان (P.cerasifera ) : آلوهای میروبالان بطور گسترده بصورت خودرو در سر تا سر اروپا می رویند. منشأ آنها احتمالا” قفقاز است. و انواع زیادی از آن ها وجود دارند. پایه های بذری با مشخصات رشد ( پراکنش ریشه، عادت رشد، گیرایی پیوند، قرت رشد ) هستند. ارقامی که با نهال های بذری میرو بالان بسختی پیوند می خورند ناسازگارند.

گرین گیج (P.domestica ) : گرین گیج یک رقم قدیمی فرانسوی است که از پا جوش های آن به عنوان پایه برای زردآلو در ناحیه روسیون فرانسه استفاده می شود. این پایه به خاک های حاصلخیز سازگاری خوبی دارد. از ویژگی های نامطلوب خزانه ای این پایه می توان مشکل بودن ازدیاد آن به طریقه قلمه و انتقالبیماری پیچیدگی برگ کلروتیک اشاره نمود.

پلیزو (P.insititia ) : این آلوی محلی پا جوش های متعددی از ریشه تولید می کند، و بطور گسترده در مناطق تولید زرد آلو در اسپانیا به عنوان پایه برای رقم زرد آلوی بولیدا (Bulida ) در کشت آبی مورد استفاده قرار می گیرد. این پایه به ظاهر، برخی از ویژگی های امیدوار کننده ای را نشان می دهد، که می توان به مقاومت به کلروز آهک و سازگاری خوب با هلو، آلو، بادام و زرد آلو اشاره نمود. یک نژاد عاری از ویروس آن بوسیله کامبرا سلکسیون شده است.

دیدگاه شما